"EGUTEGIA"

Iritsi da eguna. Egutegiak betiko erritmoa, ordena eta errutinari jarraitu dio gaurkoan ere, 2017ko Azaroaren 7a dela dio. Asteartea, lan eguna. Pentsamendu erritmikoak, ordenatuak eta errutinari fidelak izaten ditugu astearteetan, artean egoteak oreka dakar eta, hezi eta hazi nauten eta naizen jendartean behintzat. Baina nire egutegiak ez du erritmo, orden ez eta errutinarik markatzen, ezta kontrakoa ere. Berria eta guztiz ezezaguna da barnean dudan hau. Mila emozio eta sentimenduez josia, gogoak, kemena, ausardia, beldurra, bide zuzena hautatu izanaren zalantza, herrimina, nostalgia, maitasuna eta zoriontasuna.

"MIR bai MIR ez" dilemaren mundutik atera ninduen erabakiak ekarri nau hona, eta hara. Itsasoratzeko unea iritsi da, hala sentitzen dut. Behingoz aurre egin diezaiodan aspalditik barrenak astintzen dizkidan horri.

Bart enuen ia lorik egin, urduritasunak farrarako gogoa baitzeukan. Motxila "porsiakasoek" okupatu dute, baliteke  bihar aireportuan bizkar osasuntsuaren aldeko partiduak desalojoa martxan jarri behar izatea. "Porsiakasoen" beharra izaten dugu maiz, alde egiteak eragiten digun beldurra baretzeko. Lermako tabernako langileak antzera pentsatzen duela ikusi dut  "nos lo queremos llevar todo y no se puede" bota didanen.

Gustatuko litzaidakeena baino gutxiago daramat aldean. Baina horrek ez dit loa kentzen. Gustatuko litzaidake leku askotan egotea aldi berean, baina hau posiblea ez dela ondorioztatu dut urteekin frustrazio episodio batzuen ondorioz eta ostean.

Nire eskutan badagoena, harremanak eta maite dugun oro zaintzea da, nahiz eta unean unean ezinezkoa suertatu denboran eta espazioan kointziditzea.  Lorak usteldu ez daitezen ureztatzen ditugun era berean, harremanak ere ureztatu behar ditugu, zaintzearekin usteltzea ekiditeaz gain, handiagoak eta sendoagoak eraiki ditzagun.

Laister arte!





Llegó el día "Martes, 7 de noviembre del 2017" dice el calendario. Hoy también ha seguido el ritmo, orden y rutina habitual. Martes, día laboral. Rítmicos, ordenados y fieles a la rutina, suelen ser los pensamientos de los martes. Su condición de estar "en medio" proporciona equilibrio, al menos en la sociedad en la que he crecido. Pero esta vez mi calendario no marca ritmo, orden ni rutina. Tampoco marca lo contrario. Nuevo y totalmente desconocido es lo que siento dentro. Desbordante de miles de emociones y sensaciones; ganas, valor, miedo, valentía, dudas de estar o no en el camino correcto, morriña, nostalgia, amor y felicidad.

El verme obligada a tomar una decisión como billete de salida del dual mundo "MIR si, MIR no" es lo que me ha traído aquí, y allá. Ha llegado el momento de embarcarme, para porfin poder enfrentar esto que me mueve dentro desde hace tiempo. Esto que siempre ha estado presente, ocupado un segundo plano a la sombra.

Anoche casi no dormí, parece que los nervios tenían ganas de fiesta. Además la mochila ha sido ocupada por "los porsia
casos", puede que mañana el partido a favor de los derechos de las espaldas sanas de la orden de desalojo y deje a los "porsiacasos" en tierra y sin casa. Y esque los "porsiacasos" además de tener su función oficial y primaria como puede ser la ropa de esquiar en el caribe "por si cae el diluvio universal" o esos 6 pares de calcetines más que siempre metemos "por si me mojo", tienen una función mucho más importante a la hora de partir, y es que nos ayudan a calmar ese miedo que produce el irse, como si de esta forma lo tuvieramos todo controlado y nada fuera a cambiar. "Nos lo queremos llevar todo y no se puede" ha dicho repentinamente la trabajadora de Lerma, sin saber de donde venía , hacia donde y con que (o sin que) me dirigía.

Llevo conmigo menos de lo que me gustaría, pero ésto no me quita el sueño. También me gustaría poder estar en más de un lugar al mismo tiempo, pero tras y por episodios de frustración de los últimos años me he dado cuenta de que esto no es posible, ni natural.

Lo que si que está en mis manos es cuidar las relaciones y todo eso que amamos, a pesar de que por momentos resulte imposible coincidir en tiempo y espacio. De la misma forma que regamos las flores para que no se pudran, también tenemos que regar las relaciones, para además de evitar que se pudran, las construyamos más grandes y fuertes.

Hasta pronto!






Comentarios

  1. Yo te regare todos los dias bella ��, aunque sea en pensamientos mientras estas perdida y a la vez mas encontrada que nunca en tu aventura maritima ��
    Mz ��

    ResponderEliminar
  2. Que foto mas acertada!En un espacio y lugar tan intimo como significativo! Virginia Wolf bien describió en "una habitación propia", el sentido y la importancia de tener/ construir un espacio tuyo, propio, donde DE-construir y prestar toda la atención a tus cavilaciones, reflexiones huidizas como firmes.
    En este viaje vais mas allá, a romper los esquemas de la habitación como espacio físico, y a buscar rascar, perder , romper, reciclar, adornar y pulir el cuerpo y la mente! Expectante de que compartáis en esta ventana parte de vuestra HABITACION ITINERANTE Y FLOTANTE!! muaak!

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Ιθάκη
      Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
      να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
      γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
      Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
      τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
      τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
      αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
      συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει......

      Ithaca
      Cuando vas a Ítaca,
      esperar mucho por el largo camino,
      lleno de aventuras, lleno de conocimiento.
      Laistrogens y Cyclops,
      el enojado Poseidón no tiene miedo,
      nunca te encontrarás en tu camino,
      si tu pensamiento es alto, si eres elegido
      toca tu espíritu y toca tu cuerpo.....

      ..... Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
      Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
      Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
      Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
      και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
      πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
      μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη

      ......Siempre tienes Ithaca en tu mente.
      Llegar allí es tu destino.
      Pero no apresures el viaje en absoluto.
      Años mejores para durar;
      y un anciano para establecerse en la isla,
      rico con lo que ganaste en el camino,
      sin esperar que Ithaca te dé riquezas

      Καλό ταξείδι.
      Γιώργος.

      Eliminar

Publicar un comentario