“FEMINISM IS THE RADICAL NOTION THAT WOMEN ARE PEOPLE” Cheris Kramarae


EU

Itsamundua gizonen mundua dela entzun izan dugu beti. Hala da da bai, uste baino zailagoa suertatu daiteke itsasgizonen mundutxoan leku bat topatzea eta emakumea ez ezik, pertsona ere bagarela aldarrikatzea. 

Duela bi egun estatubatuar eta australiar batzuen ontzi piratara gonbidatu gintuzten. Dana “zuzen” zihoan: egurrezko ontzi ederra, janari aproposa, ardoa eta garagardoa nahi beste, europar errusiar eta iparamerikar itsasgizonen elkarrizketak mahaiganean, nor gehiago eta nork handiagoa, eta neskatoak isilik, horrela bai politak. “Zintzoak” izan ginen eta ondo erantzun genion gutaz espero zenari. Dana ondo, errefuxiatu eta migranteen krisia mahaiganera atara zen arte, orduan “neska zintzoaren” mozorroa txikiegia geratu zitzaigun eta gure onetik (euren txarrerako) atara gintuzten. Aurrean nuen gizona munstro bilakatu zen, begirada hiltzaileaz zuzendu zitzaigun eta munstroen hizkuntza zerabilen orain, eskolan irakatsi ez baina adinean gora egin ahala kalean (edo itsasoan) ikasten den hori. 
Ahal izan gendun moduan azaldu genituen gure ideia, iritzi eta argudioak. Baina gure hitzek ez zuten balio handirik leku hartan, euren barreentzako erregai gisa erabili zituzten gu mansplainingari aurre egiten saiatzen ginen bitartean. Guretik atara ginela onartzen dut. Sua sentitu gendun barruan, sua eta frustrazioa. Gerora negarguran bihurtu zena. Horri tripulazioko beste kideak egoera ezeroso horretan murgilduta ikusteak dakarren erru sentsazioa gehitu behar zaio. 
En fin… Barkutik ataratzerakoan, kideek euren adostasuna erakutsi ziguten, besarkada eta hitz politen artean. Gu ginen piratak orain eta ekipo bat osatzen genuela erreafirmatzeak dakarren poztasunak guztiarekin ahal du! 
Ez dut uste eztabaida gaiaren inguruan duten iritzia aldatu dugunik, baina ziur gaude hurrengoan horrelako astakeriak bota aurretik birritan pentsatuko dutela.



ES
Siempre hemos oído que el mar es tierra de hombres. Así es. Resulta más difícil de lo esperado encontrar un huequito en terreno de “los lobos de mar”, y reivindicar la idea que afirma que las mujeres también somos personas. 
Hace dos días nos invitaron al barco pirata de unos estadounidenses y australianos. Todo marchaba “correctamente”: un barco pirata increíble, comida adecuada, vino y cerveza infinita, conversaciones entre europeos, un ruso y un norteamericano encima de la mesa, quién da más y quién más grande. Las niñas calladas, así están lindas. Fuimos “formales” y dimos lo que se esperaba de nosotras hasta que salió el tema de la crisis de los refugiados y migrantes. El disfraz de niña formal de pronto nos quedaba pequeño y nos salimos de nosotras mismas, y del disfraz. El hombre que tenía en frente se convirtió en monstruo, dirigiéndose a nosotras con una mirada asesina y hablando en el idioma de los monstruos, ese que no se enseña en la escuela y que con los años se aprende en la calle (o en el mar).
Expresamos como pudimos nuestras ideas, opiniones y argumentos. Pero nos dimos cuenta de que nuestra palabra no tenía mucho valor en aquel sitio, las utilizaron como combustible para sus risas mientras nosotras intentábamos hacerle frente al mansplaining que estábamos presenciando (y viviendo). Sentimos fuego dentro, fuego y frustración que luego se convirtieron en ganas de llorar. A esto había que sumarle la sensación de culpa por haber puesto en una situación incómoda al resto de la tripulación. 
En fin… al salir del barco, la crew nos mostró su calor y aprobación entre abrazos y palabras bonitas. Nosotras éramos ahora lxs piratas, y la reafrimación de hacer un equipo podía con todo lo demás. 
No creo que hayamos cambiado su visión sobre el tema en cuestión, pero estamos seguras que para la próxima se lo pensaran dos veces antes de soltar esas burradas por la boca.


Comentarios