“FEMINISM IS THE RADICAL NOTION THAT WOMEN ARE PEOPLE” Cheris Kramarae
EU
Itsamundua gizonen
mundua dela entzun izan dugu beti. Hala da da bai, uste baino zailagoa suertatu
daiteke itsasgizonen mundutxoan leku bat topatzea eta emakumea ez ezik, pertsona
ere bagarela aldarrikatzea.
Duela bi egun estatubatuar
eta australiar batzuen ontzi piratara gonbidatu gintuzten. Dana “zuzen” zihoan:
egurrezko ontzi ederra, janari aproposa, ardoa eta garagardoa nahi beste, europar
errusiar eta iparamerikar itsasgizonen elkarrizketak mahaiganean, nor gehiago
eta nork handiagoa, eta neskatoak isilik, horrela bai politak. “Zintzoak” izan
ginen eta ondo erantzun genion gutaz espero zenari. Dana ondo, errefuxiatu eta
migranteen krisia mahaiganera atara zen arte, orduan “neska zintzoaren”
mozorroa txikiegia geratu zitzaigun eta gure onetik (euren txarrerako) atara
gintuzten. Aurrean nuen gizona munstro bilakatu zen, begirada hiltzaileaz
zuzendu zitzaigun eta munstroen hizkuntza zerabilen orain, eskolan irakatsi ez baina
adinean gora egin ahala kalean (edo itsasoan) ikasten den hori.
Ahal izan gendun
moduan azaldu genituen gure ideia, iritzi eta argudioak. Baina gure hitzek ez
zuten balio handirik leku hartan, euren barreentzako erregai gisa erabili zituzten
gu mansplainingari aurre egiten saiatzen ginen bitartean. Guretik atara ginela
onartzen dut. Sua sentitu gendun barruan, sua eta frustrazioa. Gerora
negarguran bihurtu zena. Horri tripulazioko beste kideak egoera ezeroso
horretan murgilduta ikusteak dakarren erru sentsazioa gehitu behar zaio.
En fin… Barkutik ataratzerakoan,
kideek euren adostasuna erakutsi ziguten, besarkada eta hitz politen artean. Gu
ginen piratak orain eta ekipo bat osatzen genuela erreafirmatzeak dakarren
poztasunak guztiarekin ahal du!
Ez dut uste eztabaida
gaiaren inguruan duten iritzia aldatu dugunik, baina ziur gaude hurrengoan
horrelako astakeriak bota aurretik birritan pentsatuko dutela.
ES
Siempre hemos oído que el mar es tierra de hombres. Así es.
Resulta más difícil de lo esperado encontrar un huequito en terreno de “los
lobos de mar”, y reivindicar la idea que afirma que las mujeres también somos
personas.
Hace dos días nos invitaron al barco pirata de unos estadounidenses
y australianos. Todo marchaba “correctamente”: un barco pirata increíble,
comida adecuada, vino y cerveza infinita, conversaciones entre europeos, un ruso
y un norteamericano encima de la mesa, quién da más y quién más grande. Las
niñas calladas, así están lindas. Fuimos “formales” y dimos lo que se esperaba
de nosotras hasta que salió el tema de la crisis de los refugiados y migrantes.
El disfraz de niña formal de pronto nos quedaba pequeño y nos salimos de
nosotras mismas, y del disfraz. El hombre que tenía en frente se convirtió en
monstruo, dirigiéndose a nosotras con una mirada asesina y hablando en el
idioma de los monstruos, ese que no se enseña en la escuela y que con los años se
aprende en la calle (o en el mar).
Expresamos como pudimos nuestras ideas, opiniones y argumentos.
Pero nos dimos cuenta de que nuestra palabra no tenía mucho valor en aquel
sitio, las utilizaron como combustible para sus risas mientras nosotras intentábamos
hacerle frente al mansplaining que estábamos presenciando (y viviendo).
Sentimos fuego dentro, fuego y frustración que luego se convirtieron en ganas
de llorar. A esto había que sumarle la sensación de culpa por haber puesto en
una situación incómoda al resto de la tripulación.
En fin… al salir del barco, la crew nos mostró su calor y aprobación
entre abrazos y palabras bonitas. Nosotras éramos ahora lxs piratas, y la reafrimación de hacer un equipo podía con todo lo demás.
No creo que hayamos cambiado su visión sobre el tema en cuestión,
pero estamos seguras que para la próxima se lo pensaran dos veces antes de
soltar esas burradas por la boca.

Comentarios
Publicar un comentario